Dé sensatie van het literaire najaar in Frankrijk is deze forse roman van indrukwekkende degelijkheid over een voormalig SS-officier terugblikkend op zijn inzet aan het Oostfront. Het is het Franstalig debuut van een joodse Amerikaan (New York, 1967; van zijn 3e tot zijn 18e in Frankrijk woonachtig). Zoals nu de gehuwde, heimelijk homoseksuele dr. Maximilien Aue, estheet en intellectueel, als directeur van een Noord-Franse weverij op schone afstand van de werkvloer zijn machinepark bestiert, zo clean zag hij ook de inrichting van het Derde Rijk, waarvan hij als Obersturmbahnführer een plichtsgetrouwe schakel was. Hoe klinisch ook ervaren en beschreven, de horror spat van de 900 bladzijden af. Of het nu al die gerelateerde opvattingen van nazi-bonzen, het lopende bandwerk van vernietigings- en ruimingsmethoden of het incestueuze, homoseksuele driftleven van Aue zelf betreft, in het recital van deze fictieve memoires weerklinkt hard de "banaliteit van het kwaad" (Hannah Arendt). De titel ("De Welgezinden") verwijst naar de Eumeniden, verzoeningsgerichte Furiën. Prix Goncourt 2006. Pocket; kleine druk, krappe marge.