Boek Nederlands
"Ik had een prettige jeugd", zo opent Adrian, de hoofdpersoon in 'Maskerade', het verhaal over zijn kindertijd. Meteen daarna weet de lezer dat daar niets van klopt. Zijn vader, eigenaar van een patentbureau voor uitvinders, pleegt zelfmoord als de jongen twaalf is. Zijn moeder (die hij vanaf die tijd de Weduwe noemt) trekt zich terug in haar bed. Adrian vertelt hoe hij van zijn twaalfde tot zijn
Onderwerp
Transgender
Titel
Maskerade
Auteur
Lars Saabye Christensen
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Noors
Oorspr. titel
Maskeblomstfamilien
Uitgever
Breda: De Geus, 2005
284 p.
ISBN
90-445-0545-9

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

Een roman moet een geheim hebben." Dat principe drijft Christensen in deze eerste roman na zijn meesterwerk De halfbroer heel ver. De cruciale plotelementen, de geheimen van het hoofdpersonage en zijn familie, blijven vaag. Als lezer kun je via hints en puzzelwerk de waarheid reconstrueren, maar belangrijker lijkt me goed te luisteren naar de stem van de ikverteller, het verdriet en de woede daarin besloten.

Adrian is een lichamelijk getekende jongen die zich een complete buitenstaander voelt, ongewenst en afstotelijk. Hoe erg zijn gebrek is (of liever, wat toentertijd als gebrek werd gezien), is komen we niet te weten, maar de richting waarin we moeten zoeken wordt wel duidelijk. Zijn ouders weigeren zijn gebrek te bespreken of te laten behandelen, en dat is niet het enige geheim dat er rondwaart. Adrian vertelt zijn verhaal alsof hij zijn leven volledig onder controle heeft, en vanuit zijn schaamteloosheid mensen en gebeurtenissen kan manipuleren zoals hij wil. Met dez…Lees verder
De ik-figuur in dit boek is een intelligente, emotioneel verwaarloosde 17-jarige jongen, die zijn medemensen minacht en die misdaden als gewone handelingen beschouwt. Een thema dat vaker in romans voorkomt (zoals bij Soderberg en Bjornstad); door de ik-vorm wordt het fascinerend. Het is in dit verhaal niet zo dat de jongen zich nooit bewust is van zijn kwetsbare punten. En ondanks zijn aanmatigende gedrag hebben sommige van zijn observaties humor. De geuren die hij regelmatig ruikt, zijn meestal onaangenaam. De Noorse schrijver (1953) neemt vaak eenzame mensen, met een gebrek, als hoofdpersoon; hier is dat een niet-zichtbaar lichamelijk gebrek, waar de flegmatieke ouders niets aan laten doen. De ontwikkeling van de jongen krijgt een steeds spannender verloop: zijn behoefte te manipuleren vraagt veel energie en alertheid van hem, terwijl hij zichzelf niet helemaal in de hand heeft. De schrijver kan in een paar woorden een complexe situatie neerzetten, zodat alle aandacht van de lezer n…Lees verder