Hard, keihard van Jef Vanpellicom: interview

Auteur Jef Vanpellicom werd geboren in Willebroek. Hij groeide op in Puurs en woont sinds 2017 in Boom. Dit boek is zijn schrijversdebuut.

In Hard, keihard woont Jo Stevens samen met zijn broer Koen op de 15de verdieping van de woontoren in Boom in twee naast mekaar gelegen appartementen.

Jo ontfermt zich over Koen die chronisch ziek is vanaf zijn vijftiende en het niet zo makkelijk heeft in het leven. Dit is de reden dat Jo alle opdrachten aanvaardt opdat hij zijn broer alles kan geven wat hij verlangt en wat hij nodig heeft. Het leven is hard, keihard en hij wil daar zelfs voor moorden.

Een eerste moord op bestelling vindt plaats in het mondaine Monaco. Een Belgisch zaakvoerder wordt met een schotwonde in het hoofd in zee teruggevonden. Onopgeloste moord!

Wanneer twee jaar later een bijna gelijkaardig incident gebeurt in de nabijheid van Mechelen speelt het toeval een grote rol.

Een debuut op je 66ste roept meteen de vraag op: had je al eerder willen debuteren?

Nee, ik heb nooit de behoefte gehad een boek te schrijven, voor mij was het ook een verrassing. Ik heb vroeger op het werk wel veel verslagen van vergaderingen moeten maken en talloze procedures en standing orders opgesteld, cursussen gemaakt en er zelfs meegewerkt aan een driemaandelijks krantje, waarbij telkens een afdeling werd toegelicht, een personeelslid zijn hobby en een werknemer met vreemde origine aan het woord kwam. Had wel met de muziekschool van Willebroek met de afdeling jazz-pop een cd mogen opnemen in een echte studio. Dit had totaal geen commerciële bijbedoelingen en dat was wel een bijzondere leuke ervaring. Je leert zo eens een totaal andere wereld kennen en ik was wel benieuwd hoe het er in de schrijverswereld aan toe gaat, weer iets totaal anders.

Het schrijven zelf is eerder toevallig gekomen op verlof verleden jaar. Ik had enkele boeken bij van de bibliotheek en drie van de vier waren goede thrillers. Het vierde boek viel wel wat tegen en ik had dat blijkbaar al een paar maal gezegd tegen mijn echtgenote waarop zij had geantwoord "Schrijf dan zelf eens een boek."

Ik ben er dan aan begonnen en heb mijn fantasie laten werken en na twee maanden was mijn boek af. Eens het boek geschreven, wil je ook wel eens weten of dit kan gepubliceerd worden natuurlijk. Bij uitgeverij Partizaan was dit mogelijk.

Je hebt altijd in Puurs gewoond en was fervente bezoeker van bib. Toen al fan van thrillers?

Ik ben opgegroeid in Puurs, onder de kerktoren op het Kerkplein. Het huis van mijn ouders werd echter onteigend om plaats te maken voor het plein zoals het nu is. De lindeboom, die er nu nog staat, stond juist voor onze voordeur. We zijn dan naar Boudewijnhof verhuisd begin 1960, maar later heeft men het adres aangepast naar Palingstraat. Ondertussen liep ik school in het atheneum van Boom. Later zijn mijn ouders terug naar Kerkplein verhuisd. Ik was reeds gehuwd en toen hebben we het huis gekocht en daar gewoond tot begin 2017, dan zijn we verhuisd naar een appartement in Boom.

Ik heb altijd wel veel gelezen, romans maar vooral misdaadverhalen, thrillers. Heb dus jaren de bibliotheek van Puurs bezocht en heb zelfs, omdat ik muziek speel, veel partituren via de bib laten overkomen van andere bibliotheken. Puurs heeft trouwens een mooie bibliotheek met groot aanbod. In het begin in Boom was dat wel even wennen, het bibliotheekgebouw was ouderwets en dringend aan vernieuwing van de infrastructuur toe. Onlangs is echter de nieuwe bibliotheek in gebruik genomen, een groot modern gebouw in de Windstraat, prachtig centraal gelegen langs de Rupel tegen de brug, een inhaalmaneuver van jewelste.

Mijn favoriete schrijvers zijn Jo Claes, Toni Coppers, Louis Van Dievel, Patrick Conrad, Luc Deflo, Herman De Jonghe, Jef Geeraerts, Paul Jacobs en vele anderen. Jo Claes situeert zich meestal in en rond Leuven, Deflo Mechelen, Aspe Brugge. Ik vind het altijd prettig als er plaatsen voorkomen in een boek die je herkent.

Over plaatsen die je herkent gesproken. Je woont sinds 2017 in Boom. Jo het hoofdpersonage in Hard, keihard woont ook in Boom. Hoeveel zit er van jou in Jo?

Jo is veel jonger dan ik en is niet bepaald gecreëerd met iemand in gedachte. Het boek is, zoals meestal denk ik, een mix van fantasie en werkelijkheid, zaken die je zelf hebt meegemaakt of hebt over vertellen en die dan door je droomwereld worden gekneed en mits wat fantasie een eigen leven gaan leiden. Natuurlijk zijn er verschillende raakpunten met je eigen levensloop. Ik hou van muziek en van jazz, dus dat zit er hier en daar wel in vermengd. Het lopen, joggen komt er ook wel in voor. Ik heb vroeger bijna veertig jaar in een ziekenhuis gewerkt, dus daar zijn ook steeds bruikbare elementen terug te vinden van zaken die je hebt meegemaakt of zo. Dat het leven onrechtvaardig is, dat ondervinden we dagelijks en dat mensen materialistisch zijn, dat heb ik ook niet uitgevonden. Door in Boom te gaan wonen hebben we nieuwe wandel- en fietsroutes en andere plekjes ontdekt dan in het mooie Klein-Brabant, hebben we restaurants bezocht en nieuwe mensen leren kennen en al die zaken bij mekaar zijn een onuitputtelijke voedingsbron voor je fantasie.

Heb je wanneer je schrijft alles al van begin tot eind gepland en opgezet, of laat je het personage/het verhaal de leiding nemen?

Niets gepland, ideeën en beelden komen als het ware vanzelf. Ik observeer ook graag mensen en eens een personage gecreëerd laat ik gewoon mijn fantasie werken. Het zijn soms details die het verhaal een andere kant doet opgaan. Na een tijdje moest ik wel een schema opstellen voor mezelf, om zeker te zijn dat ik geen namen verwisselde of nog correct bezig was met het tijdsverloop.

Heb je bepaalde schrijfgewoonten? Luide muziek, volledige stilte, sloten koffie of thee, snacks?

Dit boek is mijn debuut, dus heb nog geen vast ritueel ontwikkeld. Ik ben ook een jogger en tijdens mijn looprondes (3 x 12 km per week) probeer ik me sommige stukken van het boek in gedachten voor te bereiden en voor te stellen. Dit werkt heel ontspannend en doet de tijd, want lopen is toch altijd een inspanning, snel en nuttig voorbijgaan. ’s Avonds, als mijn vrouw wat televisie kijkt, dan laat ik die beelden terug uit mijn geheugen naar boven komen om ze te verwoorden op mijn pc. Ben geen beroepsschrijver, dus moet er niet van leven en af en toe is het zelfs nuttig wat passages te laten rusten en eens te wachten op een leuk idee of andere invalshoek. Sloten koffie of thee of bakken Duvel zoals Aspe vroeger heb ik niet nodig, alhoewel  brouwerijen zoals Duvel Moortgat of Het Anker me steeds mogen contacteren. Ik heb, als ik schrijf, wel meestal een oortje in om zacht naar jazzmuziek te luisteren.

Heb je al plannen voor een volgend boek of ben je daar al mee bezig?

Ja, vanaf ik aan mijn eerste boek bezig was ben ik reeds begonnen aan een tweede, doch weet niet of ik het ooit zal publiceren. Het is momenteel een beetje te veel van hetzelfde, vind ik zelf. Je moet natuurlijk je eigen stijl hebben, maar het mag niet copy paste zijn. Nu was door het publiceren van mijn eerste boek het verrassingseffect enorm groot voor mijn omgeving, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat men op een tweede boek zit te wachten. Sommigen kopen het boek uit sympathie en lezen dat met een andere bril omdat ze je kennen en ook wel nieuwsgierig zijn. Ik ben ook geen Jef Geeraerts of Herman Brusselmans en ken uiteraard mijn beperkingen, maar ben toch zeer blij dat ik het geriskeerd heb en ben dan ook uiterst dankbaar dat Stefaan Van Laere van Uitgeverij Partizaan het boek heeft willen publiceren. We zien wel verder wat de reacties zijn en die zijn tot hiertoe vrij positief. Enkele mensen die ik in jaren niet meer gezien of gehoord heb hebben me gecontacteerd. Plus: zoals ik daarstraks reeds heb aangehaald, je leert een nieuwe wereld kennen. Het is niet alleen een boek schrijven, je moet een ISBN-nummer hebben, een cover maken met foto’s, korte inhoud maken, iemand moet een voorwoord schrijven en dergelijke. De uitgever doet dit allemaal in samenwerking met jou, tenminste bij mij toch. Eigenlijk dacht ik dat men inhoudelijk en vooral op taalgebruik en zinsbouw enzovoort het boek zou laten corrigeren door professionelen, doch bij mij is dat alleszins niet gebeurd. Mijn echtgenote vindt dat spijtig, ikzelf eerder niet want nu is het boek echt van mij, geen enkele inmenging en de fouten en onvolmaaktheden moet men er maar bij nemen. In een eerste boek word je dat waarschijnlijk gul vergeven, in een tweede gaat men de lat hoger leggen en veel kritischer zijn, vrees ik, vandaar beter wat afwachten. Trouwens, als gepensioneerde heb ik alle tijd, schrijven is een aangename bezigheid en onderhoudt je geest en traint je hersenen. Af en toe doe je ook eens wat opzoekingswerk en leer je zelf nog iets bij.